Er is weer een week voorbij in Haïti, alles gaat zo snel dat de tijd ongemerkt voorbij vliegt. Je moet altijd efficiënt zijn, je uiterste best doen zodat de behandelingen meer dan bevredigende resultaten geven.

Deze week was er één vol ervaringen. We hebben vele gipsverbanden verwijderd en we moeten dan erg voorzichtig zijn bij het oordelen of een patiënt er weer op mag steunen of niet. We hebben ook een externe fixatie verwijderd … Een unieke ervaring, zowel qua zweet als qua voldoening! Ik kon rekenen op de steun van mijn collega Agathe die ook flink getranspireerd heeft.

De kine-afdeling wordt gereorganiseerd zodat ik de patiënten langer kan volgen. Het is erg interessant om zulke projecten te ontwikkelen en er een rol in te spelen.

Voor mij is het leven in Haïti erg rijk, veel patiënten bedanken me met suikerriet, een lach en eindeloze omhelzingen. Dat is allemaal erg ontroerend en het blijft me raken.

De kleine, zeer moedige, Milien boekt veel vooruitgang en toont me andermaal dat hoop de boventoon voert in het hospitaal van Sarthe, dat binnenkort trouwens niet meer in tenten zal huizen. Een hangaar die gerenoveerd werd door de zeer gemotiveerde lokale werknemers, wordt weldra in gebruik genomen. Tegen het einde van de week zullen de patiënten worden overgebracht maar ze hebben wel schrik. Velen onder hen weigeren er namelijk een voet binnen te zetten omdat ze bang zijn voor nieuwe schokken, wat ik kan begrijpen. We moeten er dus voorzichtig mee omgaan, zodat ze kunnen wennen aan het idee en begrijpen dat het voor hun eigen goed is. Maar ik ben er zeker van dat alles goed zal verlopen.

De groep van Handicap International heeft de wil om goed te doen en dat bindt ons meer dan deze zware missie.

Arnaud

• Digg
• Stumble it!
• Reddit

• Simone, net een ster in Cannes
• Een onvergetelijke ervaring
• Met dank aan mijn kinderen