Archief voor May, 2009

Na mijn tweede missie in China heb ik weer mijn  vertrouwde omgeving teruggevonden in Vietnam en meer bepaald Hanoi. Hier heeft Handicap International ook een project rond de opzet van een dwarsleasie centrum (ruggenmergsletsels). De problematiek komt grotendeels overeen met die van de aardbevingslachtoffers die ik zag in China.  Het verschil is dat het hier vooral gaat om verkeers- en werkongelukken. De organisatie werkt er al sinds 2003 voor de verbetering van het zorgstelsel voor de patiënten. Eerst werd er een departement met 50 bedden opgezet in de miljoenenstad Ho Chi Minh, dat vervolgens werd uitgebreid met kleinere departementen in drie zuidelijke provincies in Vietnam. Tijdens de periode tussen 2003 en 2007 werden er ongeveer 1350 slachtoffers verzorgd na hun ongeluk .

Mensen met een dwarslesie in Vietnam vallen zeer zwaar, zowel letterlijk als figuurlijk. ”Hoe armer je bent hoe harder je valt” wordt er gezegd. Dat is zeker het geval voor de arbeiders op de bouwwerven rondom de grotere steden in Vietnam. De economische ontwikkeling in Vietnam maakt nieuwe slachtoffers: zij die ongeschoold, onvoorbereid en hun dorp verlaten hebben om meer cash geld binnen te halen om hun families te steunen tussen twee oogsten. De werkomstandigheden op die werven en de gebrekkige veiligheidsmaatregelen om de arbeiders te beschermen tegen ongelukken zijn ronduit slecht. Wanneer de patiënten worden opgenomen (enkele weken na hun ongeluk) in het revalidatiedepartment van het Bach Mai hospitaal worden ze ondervraagd door onze medewerkers rond de omstandigheden van hun ongeval: hoe het gebeurde, waar het gebeurde, wanneer, hun gemoedstoestand voor het ongeval en dergelijke. Vanuit deze vragenlijst wordt opgemaakt wat de eigenlijke oorzaak was van het ongeluk en hoe deze informatie kan gebruikt worden om preventieve maatregelen te bedenken.

De resultaten zijn zorgwekkend in die zin dat zulke werkongevallen toenemen en tot 20% van de totale dwarslesies uitmaken bij jonge mannelijke patiënten. Voor de meesten blijft er dan alleen de keuze over om terug naar hun dorp te gaan na de revalidatie en daar de draad terug op te nemen om hun integratie te bevorderen. Deze foto’s nam ik zelf in Hanoi, ik zou niet op die hoogte willen werken.

Vrijdag 1 mei
Onze terugvlucht terug naar België vertrekt pas in de late namiddag, dus hebben we nog even de tijd voor een frisse duik in het Tanganykameer. Ondertussen combineer ik het nuttige met het aangename en interview ik programmadirecteur Caroline op het strand.

Vanwege het drukke programma was dit er nog niet van gekomen. Het was tien dagen van hier naar daar rennen, maar ik ben erg blij dat ik alle facetten van het werk van Handicap International in Burundi heb kunnen zien. Als ik nu een bijdrage schrijf voor het jaarverslag, de website of een andere publicatie, weet ik heel concreet wat bijvoorbeeld een project voor gemeenschapsgerichte revalidatie inhoudt. Ik zal de gezichten van de mensen die ik hier ontmoet heb, weer voor me zien. Eens te meer weet ik nu waarom ik voor Handicap International werk: voor Chadrac, Serafine, Jacques, Gervais en al die anderen in Burundi en elders in de wereld. Ik zal over hen schrijven zodat ook de mensen in België weten waarom het belangrijk is om Handicap International te steunen. De schitterende foto’s die Dieter gemaakt heeft, zullen voor veel publicaties en als sensibiliseringsmateriaal gebruikt worden. Dit najaar in december zullen ook de Burundezen met zijn werk kunnen kennismaken. Dan organiseert Handicap International in Bujumbura een tentoonstelling van zijn werk onder het thema ‘Verander de kijk op mensen met een handicap.’