De blog van Vietnam

Op woensdag 14 april 2010 werd de Prefectuur van Yushu in China getroffen door een geweldadige aardbeving. De Belgische revalidatiespecialist Eric Weerts is nu terug in China voor nazorg van zware gevallen en om vorming te geven aan lokaal medisch personeel. Hij vertelt over het werk van de afgelopen drie dagen.

Mijn collega’s Didier en Susanne hebben hier de laatste vier weken gewerkt. Ze hebben me uitgelegd wat ze al gedaan hebben in het Provinciaal  en Universitaire Hospitaal van Qinhai. Deze twee hospitalen vangen ongeveer 400 slachtoffers op van de aardbeving die op ongeveer 800 km ten noorden lelijk huishield. Ik begeef me met mijn twee Tibetaanse collega’s naar de afdelingen waar de meeste gewonden zijn opgenomen. We zijn bijna een maand na de aardbeving die meer dan 12.000 gewonden maakte. De autoriteiten verwachten dat er ongeveer een duizendtal onder hen zware en levenslange gevolgen zullen overhouden aan deze aardbeving. Het is dus een noodzaak om die slachtoffers zo vroeg mogelijk te identificeren (net zoals we deden tijdens de enorme aardbeving twee jaar geleden in Sichuan, die meer dan 250.000 gewonden had gemaakt). Het informatiesysteem dat Didier en Susanne hebben opgezet werkt zeer goed: identificatie van het slachtoffer, een medisch dossier dat een prognostiek geeft over de gevolgen op lange termijn en vooral een contactpunt waar men hen kan vinden na hun ontslag uit het hospitaal voor verdere opvolging. Een goede nazorg is namelijk cruciaal.

Het hoofd van de afdeling in het Universitaire ziekenhuis leidt ons naar een aantal patiënten dat breuken heeft opgelopen aan de wervelkolom en het is nu onze taak om uit te maken of enkelen onder hen een dwarslesie opgelopen hebben of niet… . Dit betekent een ernstige verlamming.  Tijdens de vorming voor het personeel in de namiddag gaan we nog eens door de dossiers van de  5 patiënten die we hadden gezien in de voormiddag. We kunnen er geen doekjes om winden: van de 5 personen met wervelbreuken, zijn er 3 volledig verlamd vanaf hun onderste ledematen, de 2 anderen zullen na een maand of twee weer kunnen stappen …

Lapha, mijn Tibetaanse collega heeft nu een diepgaand gesprek gepland met de 3 verlamden om hun families duidelijke informatie te geven. We moeten zeer droevig nieuws brengen aan de families… en we moeten hen een leidraad geven die hen duidelijk maakt dat er nog veel dingen mogelijk zijn desondanks de verlamming. Mits vele aanpassingen en veranderingen in het leven van het slachtoffer en zijn omgeving.

Wat de lange termijn betreft krijgen we nieuws vanuit ons bureau in Beijing dat er een project zal opgezet worden in de aardbevingzone zelf om de zwaarste gevallen op te volgen voor de moeilijke maanden die gaan volgen voor de meesten die terug naar huis moeten: zware verwondingen, huizen vernield en familieleden die de ramp niet hebben overleefd in een koud klimaat op 4000 meter hoogt … Het zal een moeilijke weg  terug naar huis worden … ”.

Eric Weerts

Vijf weken na de aardbeving beginnen onze patiënten autonoom te worden en gaan ze sterk vooruit. Ze gaan regelmatig langs de operatiekamer om de verbanden te verschonen en de wonden te ontsmetten zodat ontstekingen vermeden worden. Patiënten met breuken kunnen hun geopereerde been nog niet op de grond zetten, maar komen terug op krachten en hebben nu ook de nodige middelen zoals looprekken en krukken om zich voort te bewegen. Een groot deel van ons werk bestaat erin om hen aan te sporen om zich recht te zetten, te bewegen en zich te verplaatsen. Enkele onder hen worden uit het ziekenhuis ontslagen. Ze komen later terug en zullen dan door ons team van orthoprothesisten opgevangen worden om hun eerste prothese te passen en te leren gebruiken.

Gisteren was ik gefascineerd door onze patiënten. Op het einde van de dag nam ik een stapje terug en stelde voor aan wie dat wilde om een foto te maken die ik ga afdrukken als herinnering aan hun periode in het ziekenhuis. Het was een succes. Iedereen wilde tonen hoe veel hij of zij al vooruitgang geboekt had en iedereen hield zich fier rechtop. Het werd een lange fotoshoot, veel langer dan verwacht. Ik stel hier enkele patiënten aan jullie voor. De glimlach op de gezichten kwam heel spontaan. Soms heb ik de indruk dat zij het zijn die onze moraal opkrikken…

Klik op de tumbnails hieronder en bekijk de foto’s van onze patienten en lees hun verhaal

[View with PicLens]

Ik zou graag de 110 andere patiënten in de twee ziekenhuizen waar we werken voorstellen, maar dat is onmogelijk. Ik wil met deze glimlachende mensen tonen hoe dankbaar ons werk hier is en ook even de mensen bedanken die het mogelijk maken: onze coördinatoren Camille, Mathilde en Olivier (die ook volop de toekomstige projecten van Handicap International in Port-Au-Prince voorbereiden), de steun van de donateurs en onze omgeving en het personeel op de hoofdzetel van Handicap International in Brussel.

In naam van onze patiënten en van onszelf bedankt!

Pierre, ‘docteur bougé’ (zoals ze ons in het creools noemen).

Maandagavond, 6 oktober 2009

Dokter Anh laat ons weten dat hij nu een lijst heeft van ongeveer 8 personen die in de loop van de volgende 2 dagen zullen worden opgenomen. Ze zijn allemaal getroffen door de tyfoon Ketsana. We kunnen enkelen van hen interviewen. De informatie word gebruikt voor de selectie maar ook om een betere beschrijving te krijgen van de specifieke noden die de personen hebben wanneer hun normale gang van zaken wordt verstoord door zulke natuurverschijnsels.

We worden voorgesteld aan een jonge man die ongeveer een tiental jaren geleden uit een boom was gevallen en raakte gewond aan de rug en deels verlamd. Hij was nog jong toen (10 jaar) en heeft een moeilijk weg afgelegd om er bovenop te geraken. Zijn familie had het er moeilijk mee in het begin, maar hij wist door zijn wilskracht, doorzettingsvermogen en nog jeugdige leeftijd er zich goed door te trekken. Zijn moeder vergezeld hem in het centrum voor zijn revalidatie. Sinds zijn rugletsel zijn de benen niet meer gegroeid. Zijn bovenlichaam daarentegen heeft zich zeer goed ontwikkeld. Met zijn stevige armen en sterk ontwikkelde borstkast gaat hij zonder veel beperkingen door het leven. Hij helpt de familie met de verwerking van hun landbouwprodukten. Na de storm blijkt het toch dat hun oogst gedeeltelijk vernield is. Het hebben en houden van de familie werd nog gespaard, maar de andere familieleden zien toch op  tegen een moeilijke periode. Hij zit nu zonder werk. Hij komt naar het centrum om raad te vragen aan de sociale werker en te kijken of hij geen steun kan krijgen. Uit het interview blijkt dat hij enkele dagen moet blijven voor een medische controle. Een steunpakket van technische hulpmiddelen wordt opgesteld naargelang zijn beperkingen die hij dan naar huis kan meenemen.

We verlaten het centrum nu en dokter Anh en Chin zullen ons op de hoogte houden rond het aantal personen die naar het centrum afzakken en de reparaties die worden uitgevoerd. Op een vergadering die we bijwonen in aanwezigheid van ander teams die ook steunprojekten opzetten na de storm kunnen we alleen maar bevestigen dat de aanpak die dokter Chin en Anh voorstelden goed overeenkwamen met de algemene noden van de hele bevolking in de streek (schade aan hun woonsten , verlies van oogst, …). Alleen, is het voor mensen met een zware handicap… nog een beetje moeilijker…

Net zoals dit het geval was in China met de aardbeving, blijkt het hier ook essentieel dat slachtoffers met zware trauma’s zo vroeg mogelijk worden opgevangen om complicaties te vermijden en een spoedig herstel te bevorderen. Er werden daarvoor binnen het project speciale informatiefolders ontwikkeld die in een notedop basisinformatie geven aan patiënten, familie en zorgverstrekkers over hoe ze zich het best voorbereiden op een spoedig herstel na een zwaar trauma. Van het algemeen hospitaal in Danang krijgen we te horen dat ze ongeveer 20 personen hadden opgenomen die verwondingen opliepen. Dokter Chin stelt dat zij allemaal de infopakketten krijgen.

Als we terug in het centrum aankomen stelt de directie ons voor om het een selectiesysteem op te zetten dat het het centrum zal toepassen om steun uit te delen aan degenen die het zwaarst getroffen zijn. In the volgende dagen verwacht dokter Anh dat er 8 voormalige patiënten zullen terugkomen die het moeilijk hebben na de storm. We stellen een pakket samen  dat de mensen zullen nodig hebben om de moeilijke periode door te komen:

• een medische check up om na te gaan of hun algemene gezondheid goed is,
• transport kosten van en naar het centrum,
• maaltijden tijdens het verblijf
• en een pakket van medisch en revalidatiemateriaal dat de mensen thuis kunnen gebruiken of dat vervangen moest worden.

We stellen ook een vragenlijst op die nagaat wat de toekomstige noden van de mensen zijn. Deze informatie kan dan nader gebruikt worden om preventieve maatregelen op te stellen indien er weer natuurgeweld losbreekt. Alhoewel er al veel algemene kennis is rond preventie na natuurrampen, blijven de impact en de lange termijn noden voor de zwaksten onderbelicht. Na de grote lijnen van het samenwerkingscontract met het centrum te hebben besproken beginnen we aan de interviews met de volgende patiënten die nu binnenkomen.

Uit ervaring weten we dat de meeste verwondingen die slachtoffers van een storm oplopen hoofdletsels, schaafwonden  of beenderbreuken zijn of een combinatie van beiden. Daarnaast is het ook vaak dwarsleasie , dat zijn ruggenmergletsels, wat ook de specialisatie is van het centrum van Handicap International dat beschadigd werd door Ketsana.

Deze verwondingen worden meestal veroorzaakt door rondvliegende brokstukken die overal neerkomen, huizen die invallen of geraakt worden door drijvende brokstukken wanneer de mensen door diep water moeten waden.

We begeven ons naar het district hospitaal van Hai Doc, op een vijftigtal kilometer ten noorden van Danang. Onderweg zien we hoe de wind, overstromingen en moddervloeden hun sporen hebben achtergelaten. Alhoewel de wegen nu vrij zijn, zien we rondom ons heen een desolaat landschap van bruine smurrie in velden die normaal groen moesten zijn in de tijd van het jaar. De oogsten zijn dan toch mislukt!

De hospitalisatieafdeling in Dai Loc district hospitaal in de zwaar getroffen provincie Quang Nam.

Het hospitaal dat we bezoeken heeft het ergste achter de rug gehad volgens Doctor Mui.Ongeveer 40 slachtoffers werden opgenomen op de spoeddienst: snijwonden, breuken, schaafwonden die veroorzaakt zijn door het opkomende water. Mensen vallen of worden meegesleurd, takken of brokstukken kwamen neer op de mensen.

De ergste gevallen (zware hoofdletsels  en mensen  die nog altijd onbewust zijn) werden doorgezonden naar het algemeen ziekenhuis in Danang.

We spreken nog even met de lokale arts en kinesisit om informatie uit te wisselen rond hun revalidatieafdeling die in de volgende weken wat actiever zal zijn…. Daarna keren we terug naar Danang waar we vernemen dat er ex-patiënten met ruggenmergletsels zijn die graag terug zouden willen naar het centrum van Handicap International omdat ze het heel moeilijk hebben gehad tijdens de storm.

Na een korte nacht begeven we ons naar een dorp dat ongeveer 45 km ten zuiden ligt van Danang. Met Doctor Anh and Chin begeven we ons naar deze streek die nog zwaarder getroffen werd dan de kuststad Danang. Op de weg kunnen goed zien hoe hoog het water stond na de massale regenbuien. De mensen zijn het puin en modder aan het opruimen. Voorgevels and delen van de kleine woningen zijn zwaar vernield.

De meesten hebben hun laatste nachten ondergebracht in hun huizen waarvan ze de reparaties hebben geimproviseerd (stukken van vernielde panelen , plastieken bedekking…).

Voor de meesten is dit niet het ergste (…) zegt Dokter Anh. (Hij kan dat zelf weten, zijn huis werd vernield in een storm in 2007…). Zolang er geen gewonden zijn en de families veilig bij mekaar zijn is het de slag al half gewonnen. Ik ondervraag hem meer rond zijn opmerking. Hij vervolgt met “de meeste mensen hier zien hun huis maar als een bescherming tegen de elementen. Hun echte zorgen zijn de velden, de gewassen en de huisdieren die zorgen voor hun eten en inkomsten voor de volgende maanden“.

Als ik dan rondkijk in de velden rondomheen de huizen zie ik alleen maar bruine modderachtige grassen staan in de hele omgeving. Dat was eigenlijk hun oogst die volgende maand moest binnengehaald worden. Die oogst is nu verloren… . Wetende dat dit hun inkomsten waren voor de volgende maanden… gaan ze moeilijke tijden tegemoet.

We bereiken het huis van Mr Minh, een ex-patiënt van het centrum. Zijn huis geeft hem niet veel bescherming meer… en zijn rolstoel werd vernield door het water in de achterkamer. Als we binnengaan laat mijn medewerker Ngoc Anh me weten dat ze hoorde dat deze persoon een moeilijke familiesituatie had. Hij was een van de patiënten die nog steun heeft gekregen van het pariteitsfonds (een soort mutualiteit voor de armsten  waarvan Ngoc Anh de verantwoordelijke is) omdat zijn familie de zorgen in het centrum niet volledig kon betalen. Dokter Anh en Mijnheer Minh (kinesist)  testen enkele bewegingen met zijn bovenarmen om zich ervan te vergewissen hoe het met zijn krampen is gesteld. Hij klaagt ook veel over pijn in the buik. Mr Minh laat ons weten dat zijn familie het moeilijk heeft met de gevolgen van de storm. Hun oogst werd nog snel binnengehaald maar ze zien nu dat de meeste vruchten nog niet rijp waren en niet verkocht kunnen worden. Daarbij hebben ze de patient een tijdje alleen moeten laten en dat heeft enkele gevolgen gehad kwa gezondheid (verstopping en blaasproblemen).

Er word een plan gemaakt om hem terug te sturen naar het centrum om de klachten te onderzoeken. De familie laat ons weten dat ze,  zodra er iemand vrij is, hem naar het centrum van Handicap International brengen.

Ik ben me nu ervan bewust dat de laatste evenementen in het dorp hier de dingen goed door elkaar hebben geschud. Op zich leken de dingen (na de storm) te verbeteren, maar het is vooral het lange termijn waarop de mensen nu aankijken, een vernielde oogst, veeteelt aangetast of verdronken, de visvijvers zijn overstroomd  en de vissen zijn dus weg. Indien je dan nog met een handicap door het leven gaat worden de dingen echt moeilijk. We kunnen nu alleen maar denken dat die opname zo spoedig mogelijk begint voor de patiënt, zo kan zijn familie meer tijd vrijmaken voor hun huis en oogst en kan hijzelf ook beter verzorgd worden.

Met dokter Anh , spreken we ook af om een tijdelijke steun voor revalidatiekosten te regelen voor de familie, dan kunnen ze zo die kosten aan iets anders besteden…

Wanneer ik na een korte vlucht vanuit Hanoi in Danang land en naar het centrum wordt gebracht kan ik zien dat het leven in de stad weer terug normaal begint te worden. beschadigde gevels worden hersteld, afgeknakte bomen en takken opgeruimd, waterschade (veel modder) wordt opgekuist en lagen zand die op de kustweg werd geblazen, worden weggehaald.

Als men het relaas hoort van de mensen in de straat heeft het vanzelfsprekend te maken met de natuur , maar de materiële schade die de mensen oplopen komt meer neer op brokstukken die rondvliegen, water dat niet wegstroomt, bomen en takken die neerkomen op gebouwen en elektriciteitspalen. Dat leidt tot overstromingen, stroompannes en verwondingen. Wegen die dan niet gebruikt kunnen worden, telecommunicatie die uitvalt en basisdiensten die stilvallen verergeren de situatie omdat iedereen geïsoleerd raakt.

Wanneer ik tezamen met mijn collega, Ngoc Anh, het centrum bereik wachten Dokter Chin (directeur) en Dokter Anh (afdelingshoofd van de dwarsleasieafdeling) op ons om de schade vast te stellen. Tijdens de ronde in het centrum kunnen we drie belangrijke punten vaststellen:

• de beschadigde en vernielde dakpanelen van de noordkant van het centrum moeten vervangen worden
• het water heeft de muren binnen de kamers aangetast, die hebben een nieuwe beschermingslaag nodig
• de  grondbedekking aan de ingang van het centrum is beschadigd en moet hersteld en terug toegangkelijk gemaakt worden voor rolstoelen.

Van het lokale ministerie van volksgezondheid kreeg de directie te horen dat de preventieve werken rond het centrum (opbouw van hoge dammen aan de zuidoostelijke kant tussen het centrum en het strand) zullen doorgezet worden. Eigenlijk hebben deze dammen het centrum dat aan de kust ligt voor een groot deel beschermd tegen de windstoten.

We kunnen enkele patiënten ontmoeten die terug in het centrum zijn. Mijnheer Dai verblijft terug in het centrum omdat hij een doorligwonde moet behandelen. Hij laat ons weten dat zijn familie de storm veilig heeft doorstaan, maar verwacht dat de oogsten in zijn dorp wellicht vernield zijn. Mijnheer Duc en Lan, zijn echtgenote, leggen ons ook uit hoe een ongeluk hun leven veranderde. Maar hun zorgen gaan nu meer naar hun familie in hun dorp. Ze hoorden dat hum familiehuis zwaar beschadigd werd tijdens de storm en dat hun terugkeer naar huis een beetje moet uitgesteld worden totdat de situatie duidelijker wordt.

De tyfoon die eerst de Filippijnen trof kwam gisteren met volle kracht toe aan de Vietnamese kust. Ik werk momenteel in Hanoi in het noorden maar sinds dat telefoontje woensdagochtend van Dokter Chin hebben we niet stilgezeten. Hij is de directeur van het provinciaal revalidatiecentrum in Danang dat Handicap International heeft uitgebouwd. Ondanks alle voorzorgsmaatregelen die hij genomen had om het centrum en zijn patiënten zo goed mogelijk van  de storm te beschermen (evacuatie van alle patiënten en familieleden, afsluiting van ramen en onderbrengen van materiaal in beschermde plaatsen van het centrum) heeft het toch aanzienlijke schade opgelopen.

Hij herinnerde me er nog aan hoe we tijdens het bespreken van de bouwplannen in 2006 (toegangbaarheid voor rolstoelen, toiletten, behandelingszalen op het gelijkvloers) rekening hadden gehouden met het feit dat het centrum in een zone lag met een hoog risico voor windschade tijdens stormen met windkracht 5 en hoger. De lange kustlijn van Vietnam krijgt sowieso veel stormen te verwerken. Daarom hadden we ook geen bovenverdieping gebouwd. Het centrum ligt aan het strand van Danang op een steenworp van China Beach, de legendarische landings plaats van de eerste amerikaanse troepen begin jaren 60 tijdens de Vietnamoorlog).

De nieuwbouw werd daarom aangelegd achter the hoofdgebouwen, met een laag dubbel dak om het water buiten te houden. Dit is eigenlijk een nadeel in dit tropisch klimaat omdat het de warmte en vocht niet genoeg laat circuleren. Maar de veiligheid van de patiënten gaat voor .

De opslagplaats van het revalidatiecentrum na de storm (foto van onze medewerker Than van Chin).

Als we de eerste rapporten over de schade bespreken zien we dat de dakpanelen het zwaar te verduren kregen. Op het hoogtepunt van de windstoten zijn er ook brokstukken van omliggende gebouwen neergekomen op het centrum en die hebben de dakpanelen beschadigd waardoor de wind vrij spel kreeg om alles los te rukken en de regen kon binnensijpelen. Dit werd tijdelijk afgedekt en sommige delen van het gebouw die werden leeggehaald voor de evacuatie blijven leeg staan totdat ze degelijk kunnen hersteld worden. Er moet nu gewerkt worden aan het heropzetten van het materiaal in de overige kamers  en … de stroom moet nog hersteld worden daar de generator niet genoeg capaciteit heeft om voltijds stroom te kunnen voorzien.

Achterkant van de ergotherapie en kinesitherapieafdeling (foto: Than van Chin).

We hebben enkele uitwisselingen gehad rond de kost van de schade en we spreken af om mekaar te ontmoeten ter plaatse, met de onderhoudsverantwoordelijke om zo snel mogelijk tot een bestek te komen en de herstellingen verder te zetten.

De bedoeling is om zo snel mogelijk de capaciteit van 30 bedden te halen (zoals voor de strom) omdat er meer patiënten worden verwacht (vanuit de trauma-afdeling van het aanpalende ziekenhuis van Danang). Mensen die zwaar gewond raakten door de tyfoon zullen in de komende dagen toekomen en meteen met de juiste revalidatie moeten beginnen na de operatie. Dat is nu net de specialiteit van het centrum dat beschadigd werd. Daarnaast moeten de mensen die in behandeling waren zo snel mogelijk hun revalidatie kunnen verder zetten.

Het beschadigde dak van de kinesitherapieafdeling (foto: Than van Chin).

Na mijn tweede missie in China heb ik weer mijn  vertrouwde omgeving teruggevonden in Vietnam en meer bepaald Hanoi. Hier heeft Handicap International ook een project rond de opzet van een dwarsleasie centrum (ruggenmergsletsels). De problematiek komt grotendeels overeen met die van de aardbevingslachtoffers die ik zag in China.  Het verschil is dat het hier vooral gaat om verkeers- en werkongelukken. De organisatie werkt er al sinds 2003 voor de verbetering van het zorgstelsel voor de patiënten. Eerst werd er een departement met 50 bedden opgezet in de miljoenenstad Ho Chi Minh, dat vervolgens werd uitgebreid met kleinere departementen in drie zuidelijke provincies in Vietnam. Tijdens de periode tussen 2003 en 2007 werden er ongeveer 1350 slachtoffers verzorgd na hun ongeluk .

Mensen met een dwarslesie in Vietnam vallen zeer zwaar, zowel letterlijk als figuurlijk. ”Hoe armer je bent hoe harder je valt” wordt er gezegd. Dat is zeker het geval voor de arbeiders op de bouwwerven rondom de grotere steden in Vietnam. De economische ontwikkeling in Vietnam maakt nieuwe slachtoffers: zij die ongeschoold, onvoorbereid en hun dorp verlaten hebben om meer cash geld binnen te halen om hun families te steunen tussen twee oogsten. De werkomstandigheden op die werven en de gebrekkige veiligheidsmaatregelen om de arbeiders te beschermen tegen ongelukken zijn ronduit slecht. Wanneer de patiënten worden opgenomen (enkele weken na hun ongeluk) in het revalidatiedepartment van het Bach Mai hospitaal worden ze ondervraagd door onze medewerkers rond de omstandigheden van hun ongeval: hoe het gebeurde, waar het gebeurde, wanneer, hun gemoedstoestand voor het ongeval en dergelijke. Vanuit deze vragenlijst wordt opgemaakt wat de eigenlijke oorzaak was van het ongeluk en hoe deze informatie kan gebruikt worden om preventieve maatregelen te bedenken.

De resultaten zijn zorgwekkend in die zin dat zulke werkongevallen toenemen en tot 20% van de totale dwarslesies uitmaken bij jonge mannelijke patiënten. Voor de meesten blijft er dan alleen de keuze over om terug naar hun dorp te gaan na de revalidatie en daar de draad terug op te nemen om hun integratie te bevorderen. Deze foto’s nam ik zelf in Hanoi, ik zou niet op die hoogte willen werken.

Onze laatste dag in Vietnam. We gaan op bezoek bij het centrum voor ruggenmergletsels (dwarslesie) dat door Handicap International werd opgezet. We bezochten in Nha Trang al een provinciale satelliet van dit centrum dat 50 bedden telt en nu helemaal onafhankelijk functioneert. Het centrum in Ho Chi Minh maakt deel uit van een ziekenhuis maar ligt achterin met veel groene ruimte er rond. Het is heel warm dus vluchten we gauw naar binnen. Daar zit een grote groep mensen aan een tafel vol balletjes, ringen die rond een draad kunnen bewogen worden en andere behendigheidspelletjes. De helft van hen zit in een rolstoel, de andere helft lijkt te helpen. Er zijn verpleegsters, kinesisten en familieleden en de sfeer is zacht en vriendelijk. Elke dag van halfnegen tot elf oefent iedereen samen. In de namiddag is er dan tijd voor individuelere oefeningen, waaronder ook boogschieten. Ik weet dat de meeste mensen hier verlamd raken door verkeersongevallen of ongevallen op het werk. Tot voor de oprichting van dit centrum bestond er geen aangepaste zorg voor deze patiënten. Nu is Handicap International  in het Noorden van het land bezig om een gelijkaardig centrum op te zetten waarbij dan zowel dokters, kinesisten als verpleegsters vorming krijgen. Een ruggenmergletselpatiënt heeft immers een multidisciplinaire aanpak nodig.

Ze tonen ons een klein zaaltje waar een bed en tafel staan zoals in een gewoon huis. Hier leren patiënten die goede vorderingen maken om basishandelingen te doen die ze thuis ook moeten kunnen. Er is altijd iemand van de familie bij de revalidatie zodat ze thuis ook de juiste hulp kunnen krijgen. De familieleden zien het belang van de oefeningen als de beste in omdat ze de vooruitgang gedurende maanden hebben kunnen observeren.

(more…)