De blog van Noodhulp in Haïti

Dag iedereen,
Nadat ik vier dagen ziek ben geweest, kan ik de patiënten die naar de polikliniek komen, opnieuw behandelen. Gisteren mocht ik, ter ere van mijn terugkomst, Simone vergezellen die met haar prothese naar huis mocht! Ik heb haar begeleid tot aan de uitgang van Sarthe waar een wagen op haar wachtte. Je had haar moeten zien… ze was fier en schitterde als een ster op de rode loper van Cannes!

Natuurlijk moet ze nog enkele keren terugkomen om haar prothese af te stellen en het wandelen te oefenen, maar ze heeft een grote stap gezet en nog vele andere zullen volgen!

Mijn taak hier bestaat eruit mensen te helpen bij het leren wandelen met een prothese, en ik zorg samen met mijn collega’s voor de opleiding van onze super kine-assistenten die, ik verzeker je, fantastisch werk leveren!
Ik blijf nog een week hier, de tijd is veel te snel voorbij gegaan! Ik wil met volle teugen van deze week genieten!

Vriendelijke groeten, Etienne

Mijn missie zit erop! 4 weken Sarthe. Het was een ervaring die ik mijn hele leven niet zal vergeten. Het was een levensles van jewelste. Fysiek en, in het begin, ook emotioneel zwaar.

De verhalen van de mensen, de vreselijke beproevingen die deze mensen hebben doorstaan, waren om kippenvel van te krijgen. De lichamelijke verminkingen tarten de verbeelding.

Maar wat het meest blijft hangen, is de levenskracht en doorzettingsvermogen van onze patiënten. Ze willen verder met hun leven, al is het met een lichamelijke beperking.

Makkelijk zal het zeker niet zijn. Haïti is een hard land om in te wonen, zelfs als je gezond en wel bent. Voor mensen met een handicap is het nog zoveel moeilijker. Het land is ook niet voorbereid op mensen met beperkingen. De wegen zijn slecht, het openbaar vervoer voldoet niet, de patiënten worden niet of nauwelijks opgevolgd, er is geen sociale zekerheid,… Kortom, er is nog veel werk aan de winkel in Haïti.

© William Daniels - Leen in Haïti

Ik kijk ook met veel warmte in het hart terug naar mijn collega-kinesisten Arno, Agathe, Muriel, Ann D, Aisha en Marie Laure. Het was aangenaam samenwerken. Het klikte gewoon. Zij zijn een grote factor geweest in het welslagen van mijn missie. We hebben samen gezweet, gelachen en vooral heel hard gewerkt met maar één doel voor ogen: onze patiënten zo goed mogelijk terug op weg helpen.

Ook onze lokale medewerkers zal ik niet snel vergeten. Ann, Rico, Romel, Billy en Tina. Ieder van hen heeft bergen kwaliteiten en de wil om gekwetste landgenoten te helpen.

Er zijn nog vele mensen die ik wil danken, het zijn er te veel om op te noemen. Ook de samenwerking met de andere stafleden was heel bijzonder. Het is een totaal andere aanpak dan hier in België. Het was even wennen in het begin maar nu ik terug in België ben, zal ik weer een klik in de andere richting moeten maken.

Kortom, ik ben over de ganse lijn positief over het werk, het verblijf en de samenwerking.

Ik dank dan ook Handicap International voor deze onvergetelijke ervaring.

Groeten

Leen

We zijn alweer een week verder,

Ik verblijf al meer dan een week in Haïti… Wat een ervaring ! Ik heb zoveel te vertellen maar, ik geef toe, woorden schieten me tekort om mijn emoties, mijn vreugde, mijn verdriet te beschrijven. Een levenservaring die ALLES wat ik totnutoe meegemaakt heb, ondersteboven keert. Wat ik met zekerheid kan vertellen, is dat alles wat ik hier in Haïti momenteel (want dit begrip is hier onontkoombaar voor mij) meemaak, het beste bewijs levert dat solidariteit, vreugde, steun, het leven… of eenvoudigweg de liefde, altijd « de overhand » krijgt.

Murielle en haar collega's.

Ik ben ontroerd en gelukkig al deze momenten te mogen delen. En ik wens in het bijzonder mijn kinderen te bedanken die veel moed getoond hebben om hun mama tijdens een maand te « lenen ».

Tot binnenkort,

Murielle

Na een verblijf van bijna 2 weken in Port-au-Prince, ben ik nog altijd even tevreden over ons werk ! Deze week heb ik een jongetje, met een amputatie aan zijn rechterarm, leren schrijven: hij moet alles opnieuw leren met zijn linkerhand. Het is voor hem heel moeilijk geweest om dit te aanvaarden maar hij weet zich heel goed te redden. Xavier komt dagelijks met hem oefenen en hij krijgt weer goede moed! We zien de evolutie van onze patiënten, het geeft ons veel voldoening. En met de tijd en de psychologische bijstand die ze genieten, worden de glimlachjes weer zichtbaar.
De mensen met amputaties zingen hun trots tijdens de specifieke turnoefeningen met Ricot, één van de assistent-kinesitherapeuten, en eindigen de les met een heuse krukkenkoers rond de tenten.
Het werk met mijn collega’s Arnaud, Murielle en Leen verloopt uitstekend. Vorige week is het koude zweet ons uitgebroken toen we, samen met Arnaud, een extern fixeermideel  (metaalstaafjes die het scheenbeen doorheen steken) verwijderd hebben bij een patiënte die het nog altijd heel goed maakt. Morgen, zondag, nemen we afscheid van Leen die zowel door de patiënten als door ons gemist zal worden.
Deze week gebeurt de verhuizing naar de hangar. De patiënten zijn voorbereid maar toch nog wat terughoudend… Maar het regenseizoen laat ons binnenkort niet veel keuze meer. De stortbuien brengen wat verfrissing en dat doet deugd maar we kunnen ons niet verheugen bij het denken aan al de mensen die onder water zullen komen te staan…

Tot binnenkort!

Agathe

10 dagen na mijn terugkeer van Haïti voel ik dat die ervaring me in het diepste van mijn ziel geraakt heeft. Het is een sterke uitspraak. Wat heeft er me dan zo getroffen?

• Het contrast tussen onze manier van leven in België en het leven in Haïti, oftewel weelde versus armoede.

• Ik geniet momenteel met volle teugen van de vrijheid in mijn land. Het is niet gemakkelijk om in de Haïtiaanse onveiligheid te leven, om niet zomaar over straat te kunnen lopen omdat je misschien een potentieel doelwit bent.
  Toen ik naar België terugkeerde, heb ik een tussenstop gemaakt in Miami. ’s Ochtends, toen ik mijn ogen amper had geopend, ben ik vlug opgestaan … omdat ik in de straat wou lopen … helemaal vrij! Ik had een glimlach op de lippen … een bijzonder moment. Ik was verrast door hoe goed het voelde. Wat is vrijheid toch belangrijk!

Ik heb nogmaals ondervonden dat, om als mensen samen te leven, het belangrijk is Liefde delen. Meer nog dan alle materiële hulp en technische competentie, is er zijn voor de andere misschien wel het mooiste geschenk. Ik heb met mijn collega’s kunnen meewerken aan de oprichting van een organisatie voor gezondheidszorg. Maar meer dan dat waren de menselijke relaties met de patiënten erg waardevol. Honderden Haïtianen werden betrokken bij het project en werden vergoed voor het organiseren van de voorzieningen van Sarthe. Ze krijgen een loon dat hen kan helpen. En nog belangrijker dan het financiële aspect dat toch wel belangrijk is in zo’n situatie, zijn de banden die ontstaan zijn … Ik denk daarbij vooral aan onze hulpkinesisten die in zichzelf eigenschappen ontdekt hebben waarvan ze niet wisten dat die bestonden, de vaardigheid om om te gaan met gewonden. Voor hen zijn er nieuwe perspectieven, sommigen willen zelfs verder studeren …

Een probleem kan altijd de bron van groei zijn. Samenleven met anderen maakt het makkelijker om problemen te overkomen.

Ik dank iedereen die ons gesteund heeft, het project steunt, en iedereen die nu nog ter plaatse is. Mijn hart is bij jullie, jongens!

Didier Clerbaux

De vorige kine-coördinator

Met veel frustratie en verdriet heb ik voortijdig mijn opdracht als kine-coördinatrice in Haïti moeten beëindigen. Een blessure (gescheurde achillespees) verplicht me om dit weekend gerepatrieerd te worden.

Ik wou nog enkele indrukken van deze Haïtiaanse belevenis met jullie delen.

Een eenvoudige glimlach kan veel doen

Net voor mijn vertrek kreeg ik de kans om nog langs het hospitaal van Sarthe te gaan, om een gips te krijgen, een paar krukken te nemen en om vlug afscheid te nemen van de patiënten. Het is vreemd om te zien hoezeer ze geraakt zijn door wat me is overkomen. Nochtans is het niets vergeleken met hun leed. Ik keer terug om me te laten behandelen in een land met een uitstekende gezondheidzorg, terwijl zij gedoemd zijn om daar te blijven, in een land waar men, ondanks de buitenlandse hulp, geen voorspoedige toekomst ziet. Maar desondanks blijven hun blikken, opbeurende woorden, medeleven en steun erg intens. Ik was gegeneerd omdat ik binnen enkele weken weer op twee benen zal kunnen staan. Maar zij zullen, ondanks de hulp die ze krijgen, gehandicapt blijven.

Enkele uren voor ik me blesseerde, nam ik een kleine weesjongen onder mijn hoede. Hij had een kuitbeenbreuk. Toen ik hem op zijn bed zag zitten in een van de tenten, keek hij angstig en verloren, zich afvragend hoe hij kon bewegen. Ik probeerde hem uit te leggen dat ik hem krukken zou geven zodat hij zich toch een beetje zou kunnen verplaatsen. Hij begreep me niet … ‘Maar wat wil die blanke vrouw toch!!!’, vroeg hij zich ongetwijfeld af. Ik keerde terug met een paar krukken, paste ze aan zijn hoogte aan, en ik toonde hem hoe hij ze moest gebruiken en we begonnen te oefenen met die gekleurde stokken. Hij was onhandig, hij viel net niet bij elke stap, hij was zwak. Ik steunde hem en ondanks alles deden we de ronde in het hospitaal uit. Zijn blik was altijd zwaar. Op het einde van die sessie was hij iets zekerder en toen kreeg ik het mooiste cadeau: de prachtigste glimlach die ik ooit gezien heb. Als je es zou weten hoe goed dat deed, het me opmonterde; het bevestigde dat onze plek hier is. Het zijn die kleine dingen waardoor we van het leven houden en van humanitair werk.

’s Anderendaags kruiste ik hem, hij verplaatste zich alleen met nog steeds die grote glimlach. Ondanks mijn nakend vertrek dat me triestig maakte, was ik blij hem zo te zien.

Via mijn collega’s ter plaatse heb ik nog woorden van steun ontvangen van patiënten, mijn patiënten.

Anne D., kine-coördinatrice die gefrustreerd is omdat ze haar opdracht niet kon afwerken.

Weer is een week omgevlogen met zoveel indrukken en ervaringen. Vrijdag kwam Ketnet op bezoek. Ze wilden een reportage maken over wat Handicap hier zoal allemaal doet. Eerst keken ze wat rond, over hoe en wat ze wilden filmen, welke camerastanden, en hup, daar gingen we.  Ze stelden me vragen over onze werking hier en ondertussen kwam een jonge patiënt in beeld die haar oefeningen deed. Ook nog een algemene oefensessie en dan wat sfeerbeelden. Ben benieuwd wat het zal worden; anderhalf uur film en ze zenden…. twee minuten uit.

Ondertussen zijn steeds meer patiënten klaar om naar huis te gaan. Ze hebben geen verzorging meer nodig. Maar, wat is naar  “huis’’ gaan?  Een ingestort huis, met een klein geïmproviseerd tentje tussen het puin? Maar ze moeten, we hebben plaats nodig. We zien dan vaak de ontgoocheling in hun ogen maar we moeten doorzetten.

Deze week kwam Lenise op me af, of ik even tijd had voor een babbeltje. (Eigenlijk niet, maar je doet het toch). Zij is een mooie jonge vrouw van 25 jaar met een onderbeen amputatie. Door omstandigheden heeft ze een contractuur van de flexoren van de knie. We werken er hard aan maar het ziet er niet goed uit. Heel waarschijnlijk zal ze geen prothese kunnen dragen? Ze vroeg me wat er van haar zou komen? Slik.  Wat wil jij, hoe zie jij het? Kaatste ik de bal terug. Ik wil studeren; verpleegkunde of informatica. Maar zal ik het kunnen? Ik heb haar uiteindelijk de boodschap gegeven dat, als ze echt iets wil, dat ze ervoor moet vechten. Weer slik want je weet dat ze weinig kansen heeft. De conclusie van onze babbel was dat ze weer wat moed had en ze zei uiteindelijk; ‘’Dieu va m’aider’’ dit laatste klinkt ons wat gek in de oren; zoveel ellende, geen toekomstperspectief en toch nog een immens geloof in God. Als je het mij vraagt heeft God hier zijn beste kant niet laten zien maar zij zien het anders; God heeft gezorgd dat ze nog in leven zijn….

Tot nu toe hebben we noodhulp geleverd en de tijd is gekomen om over te schakelen op lange termijn hulp. We zullen meer met lokale mensen moeten werken en meer delegeren. Het zal deze week nog hard werken zijn om deze omschakeling te organiseren maar we zullen uiteindelijk efficiënter zijn. Dus, we gaan ervoor.

Groetjes

Leen

Er is weer een week voorbij in Haïti, alles gaat zo snel dat de tijd ongemerkt voorbij vliegt. Je moet altijd efficiënt zijn, je uiterste best doen zodat de behandelingen meer dan bevredigende resultaten geven.

Deze week was er één vol ervaringen. We hebben vele gipsverbanden verwijderd en we moeten dan erg voorzichtig zijn bij het oordelen of een patiënt er weer op mag steunen of niet. We hebben ook een externe fixatie verwijderd … Een unieke ervaring, zowel qua zweet als qua voldoening! Ik kon rekenen op de steun van mijn collega Agathe die ook flink getranspireerd heeft.

De kine-afdeling wordt gereorganiseerd zodat ik de patiënten langer kan volgen. Het is erg interessant om zulke projecten te ontwikkelen en er een rol in te spelen.

Voor mij is het leven in Haïti erg rijk, veel patiënten bedanken me met suikerriet, een lach en eindeloze omhelzingen. Dat is allemaal erg ontroerend en het blijft me raken.

De kleine, zeer moedige, Milien boekt veel vooruitgang en toont me andermaal dat hoop de boventoon voert in het hospitaal van Sarthe, dat binnenkort trouwens niet meer in tenten zal huizen. Een hangaar die gerenoveerd werd door de zeer gemotiveerde lokale werknemers, wordt weldra in gebruik genomen. Tegen het einde van de week zullen de patiënten worden overgebracht maar ze hebben wel schrik. Velen onder hen weigeren er namelijk een voet binnen te zetten omdat ze bang zijn voor nieuwe schokken, wat ik kan begrijpen. We moeten er dus voorzichtig mee omgaan, zodat ze kunnen wennen aan het idee en begrijpen dat het voor hun eigen goed is. Maar ik ben er zeker van dat alles goed zal verlopen.

De groep van Handicap International heeft de wil om goed te doen en dat bindt ons meer dan deze zware missie.

Arnaud

Mijn aankomst drie dagen geleden is goed verlopen. Je ziet overduidelijk de ruïnes van de aardbeving, maar ook de armoede van de bevolking die al voor de natuurramp bestond.

Het ziekenhuis van Sarthe, waar de patiënten en de zaal voor kinesitherapie nog onder tenten zitten, verwelkomt veel patiënten en hun families. Er is een school gebouwd voor de gehospitaliseerde kinderen en voor de kinderen en broertjes van patiënten die instaan voor hun dagelijkse verzorging.

Wat zo moeilijk is, is de aanhoudende warmte die de patiënten uitput, maar die ook de verzorgers uitput: het is hier gemiddeld 40°…

De patiënten zijn niet echt gehaast om te verhuizen naar het stenen ziekenhuis, dat binnen een week beschikbaar zal zijn, want ze zijn nog bang voor nieuwe naschokken. Sommigen verblijven zelfs in een tent naast hun huis dat niet verwoest is. Ze hebben nood aan psychologische bijstand om hun angsten het hoofd te bieden en zich voor te bereiden om opnieuw onder een dak te wonen.

Ik neem veel geamputeerde patiënten voor mijn rekening. Ze beginnen hoop te hebben op de toekomst dankzij de aankomst van prothesen halfweg april. Ik bereid hen voor op de revalidatiefase met de prothese, die moeilijk kan zijn omdat ze moeten wennen aan het stappen met iets dat geen deel uitmaakt van hun lichaam… De mensen die een arm kwijt zijn, blijven teleurgesteld achter, want de armprothesen kunnen niet onmiddellijk geleverd worden.

De patiënten zijn erg gemotiveerd tijdens hun revalidatie en komen binnen met de glimlach, die zelfs nog groter wordt als ik Creools probeer te spreken!

Agathe

Ik ben nu een week op Haïti en elke dag overtreft de vorige. In Sarthe bevinden zich veel patiënten die uitgebreide zorg nodig hebben, niet alleen amputaties, maar ook bijstand bij trauma’s en bij intensieve neurologische problemen.

Het leven is erg hectisch in deze ziekenhuistent, van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat. De toestroom van patiënten en gedesoriënteerde nieuwelingen lijkt wel eindeloos in onze zaal. Wij zijn hier om hen hun handicap te leren aanvaarden en om hen opnieuw allerlei dagelijkse vaardigheden aan te leren. Gezien de ernst van de situatie is dat niet altijd eenvoudig. Maar hoop doet leven! De Haïtianen gaan er vol moed tegenaan en willen verder… Een grote hulp voor het werk van de kinesitherapeuten. Bovendien heerst hier altijd een goede sfeer: gezangen, kaartspelen, dominospelletjes, het zijn zaken die geen enkel ziekenbed in Sarthe vreemd zijn. Wat me nog het meest verbaast, is hun levenskracht. Hun instelling dat niets hen kan stoppen is een vervolmaking voor onze motivatie. “I fau bougé pou que tou è bien” (”Alles kan maar goed zijn als men er iets voor doet”) is een courant zinnetje onder de Haïtianen: uitdrukkingen als deze zorgen ervoor dat ze zo mogelijk nog meer moed verzamelen om een oplossing te zoeken voor hun problemen.

Haïti ademt die motivatie. Het leven gaat verder: markten met alle geuren en kleuren, fruitventers op de hoek van elke straat en spelende kinderen zijn opnieuw alomtegenwoordig in Port-au-Prince. Zo’n dingen zijn enkel en alleen een bevestiging van mijn beslissing om Handicap International te volgen op haar missie hier op Haïti.

Één van onze patiënten is de 15-jarige Milien. Zijn rechterbeen is geamputeerd, zijn linkerbeen is verlamd en hij vecht om opnieuw te kunnen lopen. Hij is één brok hoop. En dan is er Lucia, een 65-jarige vrouw die net als Milien een ledemaat verloor, maar die zich enkel zorgen maakt over haar familie, die nog ergens in Port-au-Prince zit, afgelegen en zonder schuilplaats.

De situatie hier op Haïti raakt me elke dag. Al deze mensen willen maar één ding: hun leven verderzetten zoals het was vóór de aardbeving. Ik ben trots dat ik hen mag helpen in dit avontuur van lange duur en ik zal samen met hen blijven hopen, terwijl ik hen naar best vermogen help.

Arnaud, docteur Bougé, (een nieuwe creoolse enaming die erg in trek is), eerste missie.